Bachelor Toegepaste fotografie Fotovakschool

Student in Beeld - Fleur Louwe

1

Paarden fotograferen maar dan anders, een combinatie van kunst en paardenfotografie, Fleur Fotografie

“‘Laten we beginnen met het feit dat paarden er zijn om op te rijden, en niet om te fotograferen’ Dat was de openingszin van de leraar tijdens het intake gesprek aan de Fotovakschool. Als 100% paardenmeisje met een plakboek vol paardenfoto’s was dat niet waar ik op hoopte. Waarschijnlijk ben ik toegelaten op mijn enthousiasme.
Inmiddels 3 jaar, 3 exposities, 2 prijzen en meer dan 100 publicaties verder zijn er heel wat dingen veranderd.

De ‘fotografie verslaving’ begon in de zomer van 2012. Het toestel ging elke dag mee naar de manege. Hier stond een jong paard wat ik later zou gaan rijden. Ditzelfde paard is nu nog mijn favoriete model, als ik terugkijk zie je hoe hij steeds meer mijn maatje wordt. Nog geen maand op pad met de camera klopte ik aan bij de Fotovakschool. Je kunt wel stellen dat het toen best een gok was, was het echt wat ik wilde?

De opleiding was vanaf dag 1 een feest, ik ga alle dagen met plezier naar school. Ik leer veel, op de tweede plaats kwam dan ook dat ik bewust werd van wat ik fotografeerde. Een grote sprong was gemaakt. Op school mocht ik al snel geen paarden foto’s meer inleveren, maar zodra ik thuis kwam ging ik daar uiteraard vrolijk mee verder. Ik had gevoel bij paarden en kreeg steeds meer passie in de fotografie. Ik wilde niets anders dan deze twee hobby’s combineren.

Aangezien de paarden fotografie niet beoordeeld werd deed het er weinig toe wat anderen er van vonden. Ik fotografeerde wat ik dacht dat mooi was. In mijn omgeving merkte ik dat er steeds meer mensen kwamen die interesse hadden in mijn werk en ik startte met een bedrijvenpagina op Facebook. Op deze manier is het balletje gaan rollen. Er zijn foto’s die meer dan 1500 keer gedeeld zijn, het bereik wat je dan hebt is natuurlijk helemaal te gek.

Op school raadde een docent aan om eens bij een paard gerelateerd magazine langs te gaan. Ik wilde naar Bit, voor mij het meest perfecte paarden magazine wat er bestond met uiteraard prachtige fotografie. Lonneke, de redactrice van Bit en ook fotograaf was enthousiast over mijn portfolio. Wat een opluchting. Het was een gezellige middag en ik liep de deur uit met een stage op zak.

Frankrijk Fleur WPGP 2 900x600

In de stage heb ik onbeschrijfelijk veel geleerd. Ik kwam op veel stallen, leerde nieuwe mensen kennen en kreeg ervaring in de fotografie. Na de stage periode mocht ik blijven als freelancer. Nog steeds geniet ik van elke opdracht.

Via Bit kwam ik ook op de hoogte van een grote internationale fotowedstrijd: The World Photo Grand Prix, met 15 jury leden van over de hele wereld en veel inzendingen. Ik won in de rubriek ‘Photography Student’. Trotser dan toen ben ik nooit geweest!

Mijn foto werd tentoongesteld tijdens de Wereld Ruiter Spelen 2014 in Frankrijk en tijdens de Wereldbeker Finale 2015 in Las Vegas. Ik kreeg opdrachten van de VS tot Japan. Magazines wilden interviews en foto’s plaatsen en opdrachten geven.

Mijn liefste lievelingspaard die daar op de foto staat maakte mij bekend. Ik hoop dat het fotografie avontuur nog lang niet afgelopen is. Dit jaar ga ik afstuderen, en daarna ga ik… paarden fotograferen, dat in ieder geval.

‘Paardenfotografie is een mooie branche om in door te groeien, dat heb je mij nu laten zien’ Dat was de openingszin van de enthousiaste leraar tijdens mijn laatste beoordeling. Als 100% paardenmeisje met een portfolio vol paardenfoto’s was dat precies waar ik op hoopte!”

www.fleurfotografie.com

Dit artikel werd op 21 mei 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

Student in Beeld - Melanie Weij

Het einde van 2 jaar Fotovakschool is bijna in zicht.. Wat is dat hard gegaan en ik had vooraf nooit gedacht dat ik zo veel zou leren. Technisch wel, maar inhoudelijk is er een hele nieuwe mooie wereld voor me open gegaan. Ik hoor Kees, een van de docenten, nog zeggen na een tentoonstelling Rothko „Is voor in je rugzak. Echt, geloof me. Er komt een dag dat je denkt, die Rothko was zo gek nog niet”. En ik maar denken: „Ja hoor, koekoek, een zwart doek in je rugzak, natuurlijk..”. Niet dat ik nu ineens fan ben, maar ik begrijp het een stuk beter!
01 Kookboek

Deze afgelopen jaren heb ik echt maximaal benut om erachter te komen welke soort fotografie het beste bij me past. Letterlijk van publieksfotografie inclusief een trouwerij tot heel industrieel en abstract. Eigenlijk vond ik alles oprecht leuk om te doen, maar niet van alles kreeg ik kriebels in m’n buik.

Waar ik ben uitgekomen vertel ik zo, maar wat me het meeste bij blijft is de les dat je van te voren weet wat je wilt fotograferen en waarom. Je hebt een visie nodig, alleen dan weet je waar je mee bezig bent en daar komen de meest krachtige beelden uit. Ja, dat klopt: makkelijker gezegd dan gedaan!
02 Kookboek

Ik ben ooit begonnen puur o.b.v. compositie. Als ik fotografeerde, creëerde ik het liefste composities waar een bepaalde herhaling in zat, vanuit een bijzondere hoek of juist beelden die meer minimalistisch van aard zijn, dat ging altijd vanzelf.

Dat doe ik nog steeds, maar nu is daar een extra dimensie aan toegevoegd. Want met alleen mooie plaatjes kom je er niet, dat snap ik nu ook. Niet alleen weet ik technisch veel beter waar ik mee bezig ben, maar ook inhoudelijk heb ik enorme stappen gemaakt. En ik kijk uit naar wat gaat komen, want het kan

alleen maar nog veel beter & leuker worden. Al doende leert men tenslotte!
03 Kookboek

Om terug te komen op de richtingen waar ik helemaal voor ga: architectuur en food!

Als fotograaf wil ik sfeervolle, sprekende en opvallende beelden maken, die de opdrachtgever verrassen en de gebruiker blij maken, inspireren & in beweging brengen.

Bij architectuur komen ruimte, materiaal, vorm en styling samen waar de mens centraal staat. Voor mijn Proeve van Bekwaamheid ben ik het project „De gedachte achter het design van Novotel Amsterdam Schiphol Airport” gestart. Het was te gek om van de architect een rondleiding en uitleg te krijgen. En het mooiste: niets van wat je ziet in dit hotel is „zo maar omdat het mooi staat”; toeval bestaat in dit geval niet, achter alles zit een gedachte. Authenticiteit is vertaald naar duurzaamheid, eerlijk materiaal en elementen uit de natuur zoals bijvoorbeeld de vorm van een honingraat die op verrassende plekken terugkomt. In de grote open, publieke ruimte beneden kun je overal werken, eten en ontspannen. En door een samenwerking met oa Rijks Studio worden, met een knipoog naar weldaad uit Gouden Eeuw, diverse „Wow!-momentjes” gecreëerd als je door het hotel loopt.

04 Vlaardingen Deltaweg

Food-fotografie is vanuit persoonlijke interesse gegroeid; ik ben stiekem best een foody, dol op goed en lekker eten. Daarom stond op m’n bucket list „een kookboek maken”. En dat wordt werkelijkheid dit jaar, want samen met een bevriende food-blogster ben ik bezig ben met een bijzonder kookboek!

Nieuwsgierig naar het eindresultaat van de Proeve van Bekwaamheid of het kookboek?

www.melanieweij.com

Instagram: @melanieweij

Facebook: facebook.com/melanieweijphotography

LinkedIn: https://nl.linkedin.com/in/melanieweij

05 Vlaardingen Lijnbaan
06 Vlaardingen Westhavenkade

Student in Beeld - Renzo Gerritsen

Het is Kerstavond, 2014. De meeste mensen hangen thuis voor de tv of ze gaan naar de nachtmis in de kerk. Ik en Tiuri Gilbert (21, uit Hilversum) hebben onze Kerstavond totaal ergens anders gevierd, namelijk bovenop de A'DAM Toren in Amsterdam.

Shelltoren, A'DAM Toren, kraan, Amsterdam De voormalige Shelltoren (toren Overhoeks in Amsterdam-Noord) is in opdracht van Shell gebouwd en vormde het hoofdkantoor van Shell Nederland. Momenteel wordt het gebouw volledig vernieuwd. Ook zal het gebouw een nieuwe naam krijgen, namelijk de A'DAM Toren. Verschillende nieuwe en innovatieve bedrijven gaan zich vestigen in dit prachtige gebouw, waaronder Lingotto, Sander Groet (mede-eigenaar van Club AIR) ID&T en Massive Music. Met een nachtclub en een draaiend restaurant krijgt het gebouw muziek, feest en creativiteit als overkoepelende thema's en wordt daarmee dé nieuwe muziektempel van Nederland. Dat belooft wat! Momenteel wordt er ontzettend hard gewerkt om de A'DAM toren medio 2016 open te stellen voor publiek. Voor ons reden genoeg om een bezoek te brengen aan de voormalige Shelltoren en jullie alvast een voorproefje te geven van het unieke uitzicht dat de A'DAM toren te bieden heeft.

 Renzo Gerritsen 2014 5

Maandenlang was ik gefascineerd door foto's en video's van mensen die in gebouwen klommen en de meest fantastische foto's maakten. Gedurende die tijd zag ik vanuit de trein elke dag het geraamte van toren Overhoeks. Ik zei tegen een klasgenoot 'daar ga ik in'. We lachten erom, niet wetende dat ik ook daadwerkelijk Toren Overhoeks in ging op Kerstavond. Het kostte ons enige moeite om binnen te komen, maar uiteindelijk was het ons gelukt. We moesten alleen nog even 17 verdiepingen omhoog lopen voordat we boven waren, want de lift, die was er niet. Gelukkig hadden ze het licht in het trappenhuis voor ons aan gelaten. Eenmaal boven en buiten adem viel onze mond open. De vreugde is groot, we staan boven op de toren. We worden getrakteerd op een prachtig uitzicht over Amsterdam en de omliggende omgeving. Na even stilstaan bij het uitzicht besloten we onze camera's en statieven te pakken. Geen tijd te verliezen.

DSC 0528

We wisten niet waar we moesten beginnen met fotograferen, maar gelukkig hadden we alle tijd. Gedurende de avond stond er een sterke wind en het was behoorlijk koud, vooral bovenin de kraan. Dat mocht de pret niet drukken. We voelden ons vrij en op ons gemak. We konden daarboven alles zien en horen. De treinen, de pont, de mensen, de auto's, de vliegtuigen. Dat gaf op een of andere manier een surrealistisch, maar geruststellend gevoel. Het geeft je een totaal andere kijk op de wereld. Ook qua timing hadden we het getroffen, want de weersomstandigheden waren perfect. Het was een heldere nacht met wolken die door de wind snel voorbij raasden. De sterren en de wolken zijn daarom goed terug te zien in de foto's. Nadat we een voldaan gevoel hadden, hielden we het voor gezien. We hadden onze platen gemaakt en hadden geen reden om nog langer te blijven. Toen ik Amsterdam fotografeerde vanaf de toren, wist ik dat ik goud in handen had. Ik besloot daarom ook sociale media erbij te betrekken zodat zoveel mogelijk mensen deze foto's zouden zien. Het is immers nooit mijn bedoeling geweest om er geld mee te verdienen, maar om de mensen de wereld op mijn manier te laten zien. De aandacht die we kregen na verschillende publicaties op internet was immens en de maanden erna heeft het een hoop deuren voor ons geopend. Naast naamsbekendheid, een publicatie in de Playboy, het verkopen van de foto's en mijn foto's aan de muur bij anderen, heb ik ook de IKEA Amsterdam fotowedstrijd gewonnen. De foto zal daarom binnenkort in IKEA Amsterdam te koop zijn.

ADAM Toren 17

Ik had nooit gedacht dat ik zo snel al een mogelijkheid kreeg om zulke foto's te maken. Het is een ervaring die mijn leven heeft veranderd. Ik kan jullie daarom ook maar één ding zeggen; werk hard aan je ambities en je dromen. Ga ervoor als je de kans krijgt, welke kans dat ook mag zijn. Achteraf heb je spijt dat je het niet gedaan hebt en blijf je je altijd afvragen hoe het zou zijn.

Tot slot wil ik nog wel even zeggen dat je dit natuurlijk zelf niet moet doen. Erg hypocriet, gezien wij zelf ook in de kraan zaten, maar dat is uiteraard niet zonder risico én is het illegaal. Ook wil ik erbij vermelden dat we absoluut geen kwaad in de zin hebben. We willen de mensen puur door middel van fotografie versteld doen staan en beelden laten zien die men nog niet eerder heeft gezien. Dat is mijn drijfveer om mezelf te blijven ontwikkelen in fotografie.

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

 Renzo Gerritsen 2014 3
ADAM Toren 4

Student in Beeld - Maartje Goldsmits

Maartje Maakt

Altijd al een creatieveling geweest, vaak een buitenbeentje, niet passend in de gedachten en de structuur van de huidige maatschappij, tikkeltje ongeduldig, gevoelig, eigenwijs, ongeremd, soms ongecontroleerd, heel enthousiast, met een ongekend doorzettingsvermogen en gezond boerenverstand. Met deze woorden zou ik mezelf willen omschrijven. Ik ben een echte laatbloeier. Ik heb 12 jaar als bloemist gewerkt en na een burn-out mijn roeping gevonden. Mijn fotografie heeft me door deze moeilijke periode heen geholpen. Naast mijn opleiding aan de Fotovakschool, ben ik moeder van 2 kleine kinderen (3 en 5 jaar, die dan ook vaak model staan voor mijn “uitprobeersels”) en eigenaresse van Maartje Maakt. Het idee achter deze naam is dat ík het ook letterlijk máák, mijn creaties, mijn dromen. Mijn opleiding aan de Fotovakschool heeft me zeker veel gebracht en nog steeds… Ik mocht als een van de weinigen de basis-opleiding overslaan en meteen door stromen naar de Deeltijd Vakopleiding.

MaartjeMaakt Pf 01

Wat ik vooral heel fijn vind is dat iedere docent je het vak leert vanuit zijn of haar visie. Hierdoor kun je voor jezelf bepalen welke van deze werkwijzen bij je passen en wat jezelf hiervan gaat gebruiken. Waar in het eerste jaar nog veel sturing en lering noodzakelijk is, maakt dit in het tweede jaar plaats voor coaching en begeleiding. Ook de kleinschalige groepen zorgen voor extra aandacht tijdens de lessen. 18 juni is de proeve van bekwaamheid, dan hoop ik de Fotovakschool met succes af te sluiten. Maar voor mijn gevoel ben nu al geslaagd, ik ben de laatste jaren zo gegroeid, op alle gebied. Ik ben mezelf tegen gekomen en heb mezelf omarmt, samen hebben we grote stappen gezet. Ik fotografeer met hart en ziel, mijn betrokkenheid en enthousiasme worden heel snel aangewakkerd. Dit zorgt voor geweldige plaatjes. Ik doe alles op gevoel, zelfs het instellen van mijn camera (alhoewel ik natuurlijk ook heb geleerd om het vanuit een technisch oogpunt te bekijken).

MaartjeMaakt Pf 02

Ik fotografeer het liefste kinderen. Zo lekker ongeremd, (h)eerlijk en nog zo puur. Ook bruiloften vind ik altijd top, ontroerend, hartverwarmend. Dan ben ik na afloop weer dankbaar dat ík deze bijzondere dag voor deze 2 mensen mocht vastleggen. Mijn foto’s zijn de basis, daarna ga ik in photoshop het sfeertje maken. Vintage, retro en soms sprookjesachtig. Ik houd ontzettend van dat sfeertje. Tot nu toe fotografeerde ik vooral buiten in de natuur. Vorig jaar ben ik op zoek gegaan naar een geschikte ruimte.

Vorig jaar kwam ineens een pandje verderop te huur. Dat leek me wel wat! Een mooi en lief sfeertje aan de buitenkant en voldoende ruimte aan de binnenkant. Het leuke is dat de eigenaar van het pand ook gestudeerd heeft aan de Fotovakschool. Momenteel is hij al enige

tijd met pensioen.
MaartjeMaakt Pf 06

Door mijn opleiding aan de Fotovakschool en de vele reportages die ik al reeds had gemaakt durfde ik mijn droom vleugels te geven en deze grote stap te maken. Na veel klussen en verbouwen opent de fotostudio van Maartje Maakt in maart 2016 haar deuren. En natuurlijk is het geen studio geworden alleen voor de “standaard” reportages, de studio beschikt over een oude gemetselde muur, paneeldeuren, oude houten wanden, een muur vol met oude koffers en oud briefpapier als achtergrond, oud theeservies, pop en beer van voor de oorlog, en nog veel meer accessoires uit grootmoederstijd. En nu wil ik nog een schommel ophangen en lianen en bloemetjes en een bos als achtergrond… en… en… Maartje Maakt haar dromen meer dan waar…

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

MaartjeMaakt Pf 07
MaartjeMaakt Pf 05

Student in Beeld - Pim Huijsmans

"40 gezichten, 45 verhalen": Emotie van de oorlog in beeld

Niet over je schouder hoeven te kijken omdat je bang bent opgepakt te worden en weggevoerd te worden, omdat je toevallig een bepaalde leeftijd hebt. Jezelf niet hoeven te stigmatiseren, omdat je een bepaald geloof aanhangt. Leven aan de hand van regels in plaats van dwangbevelen. Vrijheid om te zeggen wat je wilt en om te doen wat je wilt.

Allen zijn kenmerken van een vrije democratie. Een vrije democratie die wij niet zouden hebben gekend, als zaken anders waren gelopen. Als we niet waren bijgestaan door bondgenoten die wilden vechten voor onze vrijheid en gewone mensen die buitengewone dingen deden om elkaar bij te staan en te helpen, niet zelden met gevaar voor eigen leven. Dankzij hen kunnen wij zeggen wat we willen, staan waar we willen staan en in vrijheid leven.

Adam van Rijsbergen

In 2015, het jaar van mijn afstuderen, is het 70 jaar geleden dat Nederland werd bevrijd. 70 jaar vrijheid na vijf jaar oorlog, onderdrukking en ellende, wat die het merendeel van de bevolking slechts kent uit de overlevering en niet uit de eerste hand. Want met het verlopen van de jaren, wordt de groep mensen die de oorlog daadwerkelijk bewust heeft meegemaakt steeds kleiner. En met het uitsterven van deze generatie gaan ook hun ervaringen en verhalen verloren. Het is dus nu of nooit meer om deze verhalen vast te leggen.

Cornelia Kruijer Stuijt

Met deze gedachte in de mijn achterhoofd heb ik diverse nationale en lokale instanties benaderd met de vraag of zij mij in contact konden brengen met mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Via instellingen als het Veteraneninstituut en Kamp Amersfoort, maar ook Oorlogsmuseum Overloon en bijvoorbeeld Stichting Oud Heiloo ben ik in contact gekomen met ruim 40 personen verspreid door heel Nederland. Deze mensen heb ik allen geïnterviewd en geportretteerd, waarbij ik de ervaringen of kenmerken van deze personen in het portret heb getracht te verwerken. Aangezien iedereen de oorlog vanuit een eigen perspectief of achtergrond heeft ervaren, is er een grote diversiteit aan verhalen ontstaan. Behalve de portretten heb ik 5 locaties gefotografeerd, waaraan nu niet meer te zien is dat deze in de oorlog van betekenis zijn geweest. De verhalen en foto's heb ik onder de titel "40 gezichten, 45 verhalen" gebundeld in een boek en verzameld op mijn website.

In verband met de verminderde mobiliteit van de doelgroep, heb ik hen in hun eigen omgeving gefotografeerd. Om een geheel te maken heb ik gebruik gemaakt van een eigen achtergrond. Deze wilde ik laten passen bij het thema en de omstandigheden tijdens de oorlog. Zodoende is de keuze gevallen op zeildoek, aangezien dit bestand is tegen barre omstandigheden; omstandigheden waar de geportretteerden ook aan bloot hebben gestaan. De bruine kleur staat in de kleurenpsychologie voor terug gaan naar de basis, het aardse; iets waar de geportretteerden ook toe gedwongen werden.

Cor Boots

De projectmatig aanpak en gelaagdheid van de foto's van Jan Banning, de veelvoud aan portretten en de afwisseling van portretten met locaties in de projecten van Stephan Vanfleteren en de lichtval en poses in de foto's van Studio Merkelbach hebben als inspiratie gediend voor mijn project. Om de kans op promotionele aandacht rondom het project te vergroten heb ik Gerard Cox, Carry Tefsen en Paul van Vliet betrokken bij "40 gezichten, 45 verhalen". Daarnaast heb ik Tweede Wereldoorlog kenner Ad van Liempt bereid gevonden het voorwoord voor het boek te verzorgen.

De fotoserie bestaat in totaal uit 45 foto's en verhalen. Allen zijn terug te vinden op www.pimhuijsmansfotografie.com . Via het contactformulier op de website is tevens het boek te bestellen.

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

Geert van Ollefen

Student in Beeld - Ursula van de Berg

EINDELIJK VRIJ WERK

Als je na meer dan 10 jaar, talloze gefotografeerde huwelijken en duizenden portretten verder, ineens geïnspireerd raakt om eindelijk vrij werk te gaan maken, dan is het alsof de hemel opengaat. De aanleiding was, gek genoeg, een besloten Facebook-groep waar zo’n 30 fotografen dagelijks een woord als foto-opdracht plaatsten. Zo zagen we van elkaar een heleboel foto’s rond het zelfde onderwerp/ woord. Wat voor foto maak je als het woord bijvoorbeeld “ZACHT” is of “ VOEDSEL” ? Wat een verrassing om elke dag te ontdekken wat je associaties bij een woord zijn. Voor iedere foto gebruikte ik mijn vriend, dat was af en toe een aanslag op de relatie. Soms wilde hij wel, andere keren moest ik hem overhalen om toch wel iedere dag als model te staan voor ‘het woord’. Ik raakte verslaafd aan het feit dat er iedere dag een nieuw woord werd ‘gepost’. ’s Avonds voor de volgende dag wilde ik dan al aan de slag met het woord in kaart brengen en ideeën verzamelen. De foto’s zijn gemaakt in de huiskamer, bij bestaand licht. Het werd een uitdaging om met minimale middelen - tot een zo groot mogelijk resultaat te komen.

URS 0011 3

Ki Tan, ook lid van deze groep, zag elke dag een foto voorbijkomen en was naarmate de serie met mijn vriend vorderde enthousiast over de mogelijkheden van een dergelijke opzet. Ki Tan is oprichter van de Click Click Community en had de nodige connecties met het Van Abbe museum en zo is de tentoonstelling ontstaan. “My Homeland” is het thema van de tentoonstelling. De foto’s zijn allemaal in “My Homeland”, mijn huiskamer, gemaakt.

Intussen is mijn serie uitgegroeid naar een serie van Honderd foto’s, de zgn. 100 van Rooyackers. Mijn vriend schrijft namelijk een serie kunsteducatieve boeken onder deze naam… de Honderd…

Begin volgend jaar komt er een tentoonstelling van alle Honderd in Galerie Annee in Haarlem.

URS 4824
Halverwege de serie was ik ook gestart met de opleiding Photographic Design aan de Fotovakschool te Apeldoorn. Met deze extra stimulans om mezelf weer te vernieuwen in mijn vak kon ik vrij werk leren maken. Vrij werk produceren… daar had ik jaren geen tijd voor, het reguliere werk eiste al mijn aandacht op. Op de nieuwe opleiding word ik ook enorm gestimuleerd om anders naar mijn werk te kijken, te leren denken vanuit concepten. Naast mijn werk als zelfstandig fotograaf ben ik ook werkzaam als docent fotografie aan het CIBAP in Zwolle. Mijn nieuwe inzichten in fotografie gebruik ik direct naar mijn studenten toe.
URS 7252.8

Het komende jaar wil ik, samen met mijn vriend, die in het theater werkzaam is, een serie gaan maken rond een wereldberoemde beeldhouwer. Samen gaan we een serie ‘tableaus vivants’ (levende schilderijen) maken in foto-vorm. Daarvoor zijn de nodige voorstudies nodig. Ik maakte als eindopdracht voor de module aan de Fotovakschool een serie van drie foto’s waarbij materiaal op het lichaam aangebracht de hoofdzaak werd voor mijn studieopdracht. Verf en as zijn materialen die ook bij mijn eindproject zullen terugkomen, wanneer het werk van de beeldhouwer vertaald gaat worden naar fotografie. Inmiddels hoef ik niet meer in de huiskamer te fotograferen, sinds een paar weken hebben mijn vriend en ik samen een waanzinnige sfeervolle studio ruimte in de binnenstad van het historische stadje Elburg.


Ursula van de Bunte

Opleiding: Photographic Design, Fotovakschool Apeldoorn

Adres: Smedestraat 10 8081 EH Elburg

Website: www.ursulafotografie.nl

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

URS 7284
URS 7460.4
URS 8659.2

Student in Beeld - Masha Jahangard

Ruimtes hebben een identiteit naar mijn mening. Een identiteit die door veel factoren geschapen is. Zoals het tijdperk waarin ze ontworpen zijn, wie ze ontworpen heeft, zelfs door de bouwvakkers en hun achtergelaten sporen van aandoenlijke mankementen. En natuurlijk de bewoners die er een hele geschiedenis in beleefd hebben. De geboortes en dood, blijdschap en grief, afzondering, passies, leegtes en driften die ze door hebben moeten staan, geheimen die ze er getuige van hebben moeten zijn en nog veel meer.


Alleen al de afgelopen 8 jaar, sinds ik in Nederland woon, heb ik ruim tien keer moeten verhuizen. “Moeten” is misschien niet de juiste woord. Vaker heb ik het uit vrije wil gedaan! Maar zelfs wanneer het echt moest, zag ik er niet tegen op. Het voelt vaak als op vakantie gaan. Een vers begin. En het brengt een gevoel van vrijheid met zich mee (tenzij het natuurlijk naar een of ander dorpje zou zijn met vage bushaltes waar eens in de twee uur één bus rijdt).
newspaper klein

Verhuizen heb ik ook dan het fijnst gevonden wanneer het naar een ruimte is waar al reeds bekleed en bewoond is en er bewoners in wonen. Niet alleen omdat het bij wijze van spreken handiger en waarschijnlijk gezelliger is. Maar omdat ik iemands territorium binnentreed. Het heeft tot een zekere hoogte iets intiems, iets persoonlijks. Een ruimte die er al veel eerder dan ik bestaat, met een eigen aardse sfeer of zelfs eigen aardse soort van sfeerloosheid, waarin ik een toeschouwer mag zijn, maar waar ik ook geacht wordt mij aan te passen.

Door mijn fascinatie voor de ruimtes en verplaatsing, het beleven, begrijpen, maar vooral het beproeven daarvan -en alles wat er aan verbonden is- ben ik op het idee van dit project gekomen; Mensen (vreemden, kennissen, vrienden) vragen of ik voor een periode van maximum twee maanden bij hun logeren mocht. Het was geen voorbedacht project voor een fotoreportage. Pas later tijdens mijn verblijf bij de tweede logeerplek ben ik op het idee gekomen daar een serie van te maken.
boeken klein

Inmiddels na alle verhuizingen in de afgelopen 26 jaar, ben ik bewust, hoe direct en indirect -vaak heel erg subtiel-een verhuizing impact op mijn leven kan hebben. De gewoontes die erbij komen of weggeschrapt worden. De banden die zich ontwikkelen of juist verwelken. De nieuwe routes naar werk of school of afspraken. Alle nieuwe invalshoeken die -letterlijk en figuurlijk- daarbij horen. En veel meer.

In eerste instantie, was ik van plan mijn hosten in hun/onze ruimte te fotograferen. Maar later zag ik daar van af. Het is immers geen fotoreportage over specifieke personen in specifieke ruimtes. Niettemin over mij als persoon. Maar mijn relatie, de samenhang of juist de disjunctie tot een ruimte gevoelsmatig te interpreteren en intuïtief daar foto’s van gaan maken.
flower klein

“Ik” de stille toeschouwer, soms gehuld als een object, die een houding probeert te nemen, een plek probeert te geven, tussen alles wat er al veel eerder stond, met een link naar de afwezige huisgenoot. Soms met het bijbehorend ongemak. En toezien of daar misschien iets “moois” uit kan bloeien?

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

gitaar klein
poster klein

Student in Beeld - Sascha Goossens

"Neptunus als onstuimige woesteling met een klein hartje is een inspirerend uitgangspunt voor een fotoserie!"

"Bijna niemand die het weet, maar watergod Neptunus heeft maar liefst vijf kinderen. Op de zeebodem vlakbij het eiland Euboea wonen ze samen met hun vader in een indrukwekkend paleis vol parelmoer en schelpen. Haaien, kwallen en piranha's zijn hun huisdieren. En ze zijn net als hun vader een tikkeltje mysterieus en ongrijpbaar. Sommigen noemen ze zelfs een stelletje woestelingen, maar wel met een klein hartje."

Zo luidt de fototekst bij de serie De kinderen van Neptunus van Sacha Goossens. Met deze serie is ze geselecteerd tot de 10 finalisten voor de wedstrijd Mode en water van de Joke Veeze Foundation voor het FotoFestival Naarden .
Sacha Goossens wint prijs

Kinderen

"Ik heb een achtergrond als stylist en grafisch vormgever. Ik wil de wereld om heen altijd wat mooier maken. Of een beetje anders. Ik hou ervan om te spelen met humor, sfeer, stoerheid en vervreemding", vertelt de fotografe.

Ze fotografeert het liefste kinderen: "Ik heb een enorme klik met ze en word serieus blij als ze voor mijn camera staan. Er ontstaat altijd wel iets moois. In Frankrijk heb je het prachtige modemagazine Milk en dat is voor mij een grote inspiratiebron. Ik mis dat in Nederland wel een beetje, een blad waar mode en kinderen op een verrassende en inspirerende manier worden samengebracht."

DekinderenvanNeptunus 1
DekinderenvanNeptunus 2

Neptunus

Het is dus ook niet zo vreemd dat kinderen de hoofdrol spelen bij haar inzending voor de Joke Veeze Award. Sacha Goossens heeft zich laten inspireren door deze tekst (uit het boek: Van Grote Beer en Orion): "Neptunus was oorspronkelijk een god van de golven en van alle stromend water; later meer een god van de zee. Neptunus zat niet altijd op zijn troon, want als belangrijke god had hij het druk genoeg. Met zijn koets, waarvoor vier witte paarden waren gespannen, reed hij over de bodem of over de oppervlakte van de zee. Waar hij het nodig vond, bracht hij met zijn lange lans het water in beweging, zodat enorme golven ontstonden. Als het hem uitkwam, spleet hij met de drietand een rots -de god van de zee had een wisselvallig humeur!- of wrikte hij ermee in de zeebodem waardoor hij een aardbeving veroorzaakte die duizenden mensen en dieren het leven kostte. Ook stuurde hij soms een monster op het vasteland af. Maar gelukkig had Neptunus ook zijn vriendelijke kanten. Hij liet eilanden uit zee oprijzen waar mensen uitstekend op konden wonen, denk aan Rhodos." Goossens vervolgt: "Neptunus als onstuimige woesteling met een klein hartje is een inspirerend uitgangspunt voor een fotoserie!"

De serie De kinderen van Neptunus zal van 14 mei tot en met 21 juni 2015 geëxposeerd worden op een speciale deelexpositie tijdens Fotofestival Naarden. Op zaterdag 6 juni wordt de winnaar bekend gemaakt.

www.crazyflamingo.nl

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

DekinderenvanNeptunus 3
DekinderenvanNeptunus 4

Student in Beeld - Marlike Marks

Met het project ‘Laagseizoen’ laat ik de provincie Zeeland zien buiten het toeristenseizoen. In de zomer wordt Zeeland overspoeld door vakantiegangers en de stranden, terrassen en campings zitten vol. ‘Laagseizoen’ laat de keerzijde van deze zomerdrukte zien en toont de impact van het toerisme op de regio en het milieu.

In de herfst rest de melancholieke schoonheid van de achtergebleven leegte.

Het gewone leven wordt weer opgepakt en de werkgelegenheid verplaatst zich naar andere sectoren. Stranden en kustgebieden lopen leeg en sporen die aan de drukke zomer refereren staan eenzaam in het verweerde landschap.

De serie is begonnen als een zoektocht naar de perfecte, verlaten landschappen zoals je die ziet in het werk van bijvoorbeeld de Amerikaanse fotograaf Stephen Shore.

caravan

Caravan: De enige caravan op een verder verlaten Brouwersdam. Achter de caravan staan nog twee stoeltjes vuiten maar de eigenaren zijn spoorloos

Na een aantal ritten door Nederland kwam ik in de provincie Zeeland terecht en hier kon ik mijn hart ophalen. Situaties en plekken die ik tegenkom en die mij intrigeren, vormen voor mij de aanleiding tot het maken van mijn verhalende documentaire projecten. Met fotografie verken ik de verschillende aspecten van mijn onderwerp en dit resulteert in gelaagde projecten waarin ik meerdere perspectieven belicht. Eenzaamheid en leegte zijn thema’s die veel in mijn werk terugkomen. Ik heb de afgelopen twee jaar heel wat ritjes naar Zeeland gemaakt. Vaak vertrok ik in alle vroegte zodat ik de mist, die vooral in de ochtend zo mooi over het landschap hangt, zou kunnen vastleggen. Ik was op zoek naar de melancholieke schoonheid van verlaten landschappen waarin toch ook menselijke aanwezigheid te zien is.


Het project laat niet alleen de leegte van het Zeeuwse landschap zien maar ook andere elementen; de kust, de zee en de dammen, de historie, landbouw en infrastructuur en natuurlijk de weersomstandigheden zoals wind, mist, storm en regen.

bunker

Bunker: Overal in het Zeeuwse landschap zijn dit soort verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog nog terug te vinden. Deze bunker doet ook dienst als uitkijkpunt.

Het project ‘Laagseizoen’ werd geëxposeerd op Fotofestival Naarden in Bastion Oranje (tot 21 juni te zien). Het werk is in verschillende kranten en tijdschriften gepubliceerd waaronder in Volkskrant Magazine en in het Parool.

Meer foto’s en informatie zijn te vinden op mijn website: www.marlike.nl

Marlike Marks is vierdejaarsstudent Toegepaste Fotografie en Beeldcommunicatie op de Fotovakschool in Rotterdam.

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

tankstation

Tankstation: De mist hangt in alle vroegste nog over de velden. Zowel het tankstation als de weg zijn compleet verlaten

terras

Terras: In de herfst zijn de terrassen in Zeeland verlaten. Niemand waagt zich buiten met deze dreigende luchten.

wet

Wet: Verlaten en gesloten snackcontainers; de dammen in Zeeland staan er vol mee.

Student in Beeld - Ruud de Jong

Zomerexpo Woest
Net een jaar fotografie studeren en dan al in een belangrijk museum mogen hangen, het is niet iedereen gegeven. Ruud de Jong studeert sinds 2014 Photographic Design aan de Fotovakschool te Apeldoorn en hij mag tot en met september 2015 met een werk deelnemen aan de Zomerexpo Woest. Eerder dit jaar organiseerde hij samen met medestudenten al de tentoonstelling Blender 2014, waarop werk van de opleiding te zien was.

Southend to London
Het door Ruud ingezonden werk ontstond tijdens een treinreis van Southend naar London. Zuid-Engeland is een landschap van hoogspanningsmasten, trappen, sloten, hekken, tekenen van menselijk ingrijpen. De opdracht aan zichzelf: fotografeer alles. Denk niet na, maak de foto, kijk verder. Je ziet de weerspiegeling van de treinverlichting in foto’s terug. Ruud maakte 100 foto’s, die hij in een vierkant vatte. Zo wordt de eenheid van de treinreis opgedeeld.

From Southport to London

De fotograaf als alleseter

Als Ruud vertelt dat hij fotograaf is, vraagt men vaak wat hij dan fotografeert. Men houdt van hokjes, maar daar doet Ruud niet aan mee. Hij vertelt een verhaal, beeldt een idee uit en wat daarbij past gebruikt hij. Hij werkt abstract zowel als figuratief en noemt zichzelf graag een alleseter. Nieuwsgierigheid, fascinatie en emotie zijn hierbij belangrijk.

Hij combineert in zijn werk beelden met hun verhalen, waardoor onverwachte nieuwe visioenen ontstaan van verlaten plaatsen, vergane glorie en onbedoelde schoonheid. Soms vertelt hij van reizen of het verlangen naar een thuis, soms deelt hij lang vervlogen herinneringen, soms laat hij slechts een beeld zien waarbij de kijker het zelf maar uit moet zoeken. Het hele verhaal wordt nooit onthuld, er blijft altijd iets over om zelf te bedenken.

Tijdens de opleiding heeft Ruud meerdere series geproduceerd:

Kool 1 klein

Coal behandelt de sluiting van de staatsmijnen in Zuid-Limburg, maar staat eigenlijk voor de manier waarop grote bedrijven het leven van werknemers beïnvloeden. In het eerste beeld stromen de arbeiders samen voor de poort van de mijn. In het tweede beeld dragen de arbeiders gedwongen hun werkgever ten grave. In het derde beeld wordt op de schouders van de mijnwerkers een nieuw Limburg gebouwd.

Oostvaardersplassen 4

In a Cold Place

Landschapsfotografie is een belangrijk onderdeel van Ruud’s werk. Het gaat hem hierbij niet om het maken van een mooi plaatje, maar om het vastleggen van een plek die iets zegt. Er kan iets gebeurd zijn of er kan nog iets gaan gebeuren. Zijn landschappen zijn vaak humeurig. In a Cold Place werd ‘s-winters gefotografeerd in de Oostvaardersplassen, een plek waar kale bomen zorgen voor een desolate sfeer...
Hadrian 4

All along the Wall

All along the Wall is een serie van landschapsfoto’s die Ruud maakte tijdens een wandeling van zeven dagen langs de Muur van Hadrianus. Er zit een typische humeurigheid in zijn landschappen. Een landschap is slechts een foto van een plek. Als die plek niets zegt, heeft het landschap geen zin. Aan zijn landschappen wil Ruud een gevoel meegeven, een herinnering, een gedachte. Hier kon wel eens iets vreselijks gebeurd zijn...

Beeld 4

Paper Cuts

In Paper Cuts gebruikte Ruud geometrische stukken wit karton om nieuwe vormen te maken. Hij fotografeerde deze zwart-wit en manipuleerde ze digitaal. Door ze te dubbelen, te draaien en door te laten schijnen worden de vormen compex en onnavolgbaar. Met deze serie maakt hij zich los van de keurslijf van bestaande elementen. Het zijn stijloefeningen in abstractie, maar ze roepen een gevoel op van de jaren ’60...

Meer van zijn werk is te zien op www.rawdee.eu

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

Student in Beeld - Jacqueline van den Heuvel

“Leven in een Woongroep”

De serie “Leven in een woongroep” is een zoektocht naar een andere manier van wonen en leven, namelijk in een woon- of leefgemeenschap.

“Nee, het zijn niet alleen gemeenschappen voor ouderen of mensen met een beperking die samen onder een dak wonen. En nee, de bewoners zijn ook geen doorgewinterde hippies die de hele dag de vrije liefde bedrijven. Het zijn doodgewone mensen die dwars tegen de individualisering en de heiligheid van privacy in gingen en er bewust voor kiezen om in een woongroep te leven.”

Goedbekeeken1 klein

Zoektocht

Al heel lang ben ik nieuwsgierig naar het wonen in een woongroep. Is het hip of toch meer een sekte? Wellicht zit ik er helemaal naast en is het fijn en geeft het een stukje geborgenheid. Ondanks het feit dat deze wereld mij totaal onbekend was, hoorde ik steeds meer mensen om mij heen praten over “met elkaar wonen als ze ouder zijn”. Tijdens mijn onderzoek bleek dat in de wereld van woongroepen een toename te zien is van nieuwe woonvormen. Maar op welke basis wonen zij met elkaar? Waarvoor kiezen de bewoners voor een bepaalde woon- of leefgemeenschap? Is dit uit geloofsovertuiging, spiritualiteit of duurzaamheid? Of is het simpelweg een kostenoverweging?

Ik ben op zoek gegaan naar wat er op het gebied van anders wonen is en dan met name wat er aan woongroepen aangeboden wordt. Een nieuwe wereld is voor mij opengegaan. Er is een grote diversiteit aan woongemeenschappen in Nederland te vinden. Wat zijn de grote verschillen en wat zijn de gezamenlijke interesses? Wie zijn toch die mensen die hiervoor kiezen?

haarlemd klein

Samen leven, samen delen

Woon- of leefgemeenschappen vormen misschien wel de meest hechte vorm van samenleven. Binnen deze vorm van wonen ontkom je er niet aan om betrokken te zijn bij elkaars persoonlijke leven. Als je voor een woongroep kiest, kies je bewust voor elkaar. Het is in vele opzichten vergelijkbaar met een groot gezin, alleen is het hier een bewuste keuze met wie je je huis deelt of samen eet. Het toetreden tot een woongemeenschap gaat meestal gepaard met een “verkiezingsronde” vooraf en in sommige gevallen een langere periode van kennismaking. De meeste gemeenschappen hebben een gemene deler of wel een gezamenlijke bindende factoren, die kan zijn spiritueel of religieus, maar ook duurzaamheid en maatschappelijke betrokkenheid.

Homuschemul klein

Vooroordelen

Over woon- leefgemeenschappen bestaan veel hardnekkige vooroordelen en misverstanden. Nog steeds denken mensen dat het hier gaat om een soort commune of dat iedereen maar met elkaar aanrommelt en het allemaal heel alternatief is met een hoog geitenwollensokken gehalte. Maar is dat ook zo? Of zijn het gewoon mensen zoals jij en ik? Wat zijn de verschillen en welke vormen van leefgemeenschappen zijn er? Hoe intensief willen mensen met elkaar samenleven? Dat verschilt per woongroep en geeft vaak de identiteit van de groep weer.


Met alle informatie in mijn achterhoofd heb ik een serie groepsportretten van diverse woon- leefgemeenschap in Nederland gemaakt. In deze serie spelen niet alleen de bewoners een hoofdrol maar ook de omgeving en de gezamenlijke bindende factor. Ik wilde hen fotograferen op een plek die voor de groep betekenisvol is, daar waar het allemaal gebeurd. Op deze manier wil ik Nederland een inkijkje geven in het wonen in een woongroep.

Dit artikel werd in 2015 geplaatst op de site van Pf (professionele fotografie) onder de column Student in Beeld.

PFHoogstraat klein

Waarom de Fotovakschool?

  • Al 75 jaar dé opleider voor vakfotografen
  • De enige particuliere hogeschool met wettelijk erkende fotografie- en filmopleidingen (dus stufi+ov)
  • De ideale leeromgeving door goede doorstroom van beginner tot professional
  • Veel persoonlijke aandacht en kleine groepen
  • Opleidingen door het hele land

Open Dagen

Vier keer per jaar Open Dagen op alle vestgingen van de Fotovakschool.

Meer info

Lookbook

ANBI klein

NRTO keurmerk